سلام .

براي شما مي نويسم

شمايي كه براي آواز دلتنگيتون ترانه وبلاگ من رو انتخاب كردين .

مي نويسم از شروع دلتنگي هايم تا اوج آرامشي وصف ناپذير . تا كمي از سكوتم را هديه كنم

به تويي كه شراره هاي خواستنت فروزانتر از آتشفشان شهوته يا مثل ترصايي مي مونه كه فروكش كرده و چيزي نمي خواهد . تا منم از آرامش تو آروم بشم .

خوش به حال اونايي كه آرامششون جاودانيه و چيزي نمي تونه اين سكوت اهورايي شونو بشكونه

وصداي سكوتشون طنين اندازي دل نشينه واسه خواب . خوابي كه شهدش شيرنتر از شراب آرزوهاست .

گفتم خواب .ياد اونايي افتادم كه خيلي وقته خوابنو به خواب عميقي فرو رفتن و سالهاست صداي هيچ رويايي اونا رو بيدار نمي كنه . اونايي كه هروقت يادشون مي افتم گريم مي گيره . اونايي كه فاصلشون با من طولاني تر فاصله اين دنيا و اون دنياست . آخ كه چقدر دلم براشون تنگ شده .

اونايي كه بودنشون تا بي نهايت وجودم رخنه كرده بود و با رفتنشون بخشي از وجود منم بردن .

راستي كي مي دونه العان اونا كجا هستن ؟ اونجا چه جوريه ؟ چرا اونا مارو مي بينن ولي ما ؟

ياد سفر كرده جَوونِ من بخر . خاطراتت هنوز تو يادمه ؟ آخرين نگاهتو هرگز فراموش نمي كنم .

قشنگتر از هميشه و موندني تر از هر وقت . كاش مي دونستم حكمت بي پايان خدا چيه كه يكي رو زود مي بره و يكي رو دير . راستي چه حكمتي تو مرگ آدما تو سن هاي مختلف هست ؟

چرا يكي هنوز پا به اين دنيا نذاشته بار سفرو مي بنده ؟ تا حالا به قبر هاي تو قبرستون نگاه كردين ؟ يه لحظه از خودت بي خود مي شي . اين همه تنوع تو هيجا پيدا نمي شه . سن هايي كه هركدومش براي تو يه سواله . چرا انقدر زود ؟ چقدر فاصله سني اين قبر با قبل بغلي فرق داره ؟ چرا ؟ چرا ؟چرا ؟ و هزاران چراي ديگه .

تو كه مطلب اين پست منو خوندي حتي اگه نظر ندادي براي عزيزاي از دست رفته من يه فاتحه بخون . و براشون دعا كن و از خدا بخواه از آرامش بي كرانش اونا رو بي نصيب نزاره .

 برای سوگند  - محسن - مجید - مرجان و تمام اونایی فرصت زنده موندن توی این دنیا براشون کم بود .